Αδιαφορία

Ο δίσκος που παίζεις
κολημμένη βελόνα
κραυγή λησμονιάς
από κάποια γοργόνα
καθ'ανάμνηση είπες
ας γίνει στάχτη
και λόγος η αγάπη σου
που δεν θα ξανάρθει

Στο λάκτισμα του μπλε
εσύ το σκοτάδι
εσύ και το ξέσπασμα
σε μια θάλασσα λάδι
με ανοσία στο πνιγμό
με σώας τας φρένας
εσύ το υποκείμενο
κι αντικείμενο κανένας

Λικνίζεσαι σε κόσμο ξένο
σχέδια κάνεις κρατώντας
οτιδήποτε μαύρο, καμμένο
Αποποιήθηκες τους πάντες
και ο λόγος...

Πλάι στο πτώμα ενός παιδιού
που μέρες γύρευε
από ψωμί μια φέτα
καλοντυμένοι, λένε, κύριοι
απλόχερα σου πρόσφεραν
μιαν ακριβή βιολέττα