Ανίατος ανία

Αγαπητό μου ανύπαρκτο ημερολόγιο, τίποτε δεν άφησες πίσω για να διαβάζω. Μόνο λίγες σκόρπιες στιγμές, όσες θυμάμαι... τις βουτηγμένες στο αλάτι. Κι είμαι γεμάτος πληγές, δεν μπορώ να τις σηκώσω, τις αφήνω πίσω εκεί στο φως και προχωρώ στ'απόλυτο σκοτάδι. Ένα πια μαζί του. Πέρασε καιρός. Τόσο άλλαξα, τόσες φορές κι όμως όλα έμειναν ίδια... χρόνος κλειδωμένος σε μαύρο φόντο. Όλοι μου οι εγώ... πέρασε καιρός κι ενώθηκαν σε έναν. Έτσι ελπίζω, έτσι εύχομαι κι έτσι νομίζω. Κι ας μη γνωρίζω ποιός τελικά απέμεινε από τους εννιά. Οι σελίδες γυρίζουν μόνες τους κι είναι τόσο ίδιες, τόσο λευκές ή τόσο γεμάτες από λευκό περιεχόμενο. Αστεία, σοβαρά, γέλια και δάκρυα, φωνές, ψίθυροι, χασμουρητά, περίπατοι, συζητήσεις, γεγονότα, θάνατοι, καταστάσεις... αιτίες κι αιτιατά... Σκοτώνω τις στιγμές μου πριν πεθάνουν μόνες τους από ανία ή πριν με σκοτώσουν εκείνες... από ανία... πάντα από ανία.