Ατελής

Δεν βουλιάζω
μα ο βυθός μου
ανεβαίνει στην επιφάνεια
για έναν ήλιο
γεμάτο δαχτυλιές
με πινελιές
που ζωγραφίζουν κίνηση
πίνακας σε πλήρη αδράνεια
κι όλα κύκλος
όλα σχήμα λόγου
γιατί τίποτε τέλειο

Ρεμβάζω όπως πάντα
τις υποτείνουσες
το Άπειρο
το τίποτε
το έρεβος
το λογικό
το ημίφως
το Σούρουπο
κι αΦΕΛΗς αποκοιμίζω το λίγο μου
κρατώντας τα βλέφαρα ως είχαν
κλειστά
και το βλέμμα κλειδωμένο
σ'ότι νομίζω αντικρύζω
σ'ότι επέρχεται
να ποθώ...