Θυμωμένος καπνός

Έτσι παραμέρισα

με παρέα τη μοναξιά,
με συνειρμούς ασυναρτησίας,
είμ' η λογική πίσω από κάθε παράνοια,
για να δίνω το παρόν της απουσίας,
τρεκλίζοντας στα γερά τους στοιχήματα,
στηρίζοντας θεμέλια ανισόρροπα,
είμαι η γιορτή των δακρύων στη βροχή της ηλιοφάνειας,
ένας ακόμη ανόητος κόσμος στα μάτια της ανυπαρξίας,
το show business πίσω από κάθε χαμόγελο αφάνειας
κι η σβησμένη τιμή της κάθε αξίας.

Πιο καλά με ορίζουν όσα δεν είπα ποτέ,
αν και δεν μίλησα λίγο,
μένω για όσο μπορώ να με κρύβω
κι έπειτα σίγουρα θα φύγω
σα θυμωμένος καπνός
μιας φωτιάς που δεν άναψε ποτέ

καπνός που δεν γύρεψε να βρει γιατί υπάρχει.