Μασκιές

Εκεί πίσω νοσταλγία ψευδαισθήσεων.. δηλαδή αναπολώ αυτό που δεν θυμάμαι ακριβώς...
Το ξέρω, χαμογελώ γι'αυτό... κι ευχαριστώ που είναι έτσι.

Σταματά λοιπόν κανείς τις προσευχές, όταν μέσα του σβήνει κάθε δέος.
Κι ας αναρωτιέται, ξέρει πως κάθε απάντηση θα είναι άνευ σημασίας.
Παραιτείται κάποτε τελικά και κρεμιέται νεκρός στα τεντωμένα νήματα.

Ένα ακόμη άψυχο κορμί -ανάμεσα- στις έμψυχες μαριονέτες.



Όταν λείπει το φως
αλαφιασμένη η σκιά
χαροπαλεύει
σ'αγκαλιάζει σφιχτά
γιατί υπάρχεις ακόμα
κι εσύ σα Νάρκισσος
θαρρείς σε λατρεύει...
έπειτα βλέπεις τριγύρω
κι άλλη σκιά,
έπειτα κι άλλη
κι άλλη κι άλλη κι άλλη
τουλάχιστον από μια σκιά
να έχουν στο φως
οι φίλοι, οι γνωστοί
μα κι όλοι οι άλλοι
να τους αγκαλιάζουν
σφιχτά
σε κάθε τους βήμα
κι αυτές ν'ακολουθούνε
κι όλοι ν'ανάβουν
κι άλλα φώτα στο φως
ώστε κι άλλες σκιές
να γεννηθούνε

Πόσα φώτα τελικά
πόσες σκιές
και πόσες μάσκες
πιο αληθινές
από τα πρόσωπα
που ξεχάσαν
τι φορούνε...

Έσβησα εμένα
αργά προσεκτικά
με όσα φώτα πια
και να 'ρθούνε
σκιά δε θα γεννήσουν
από μένα καμμιά
άλλο σώμα ας
ψάξουν να βρούνε