Και πάλι μα αλλιώς

Θαλάσσιες ματιές
κρυφές
πόσα πια κρυμμένα
νοήματα
σαν ένα κύμα στα τόσα
κύματα
που χάθηκε
απ' το βλέμμα
κάπου στο βάθος
να διαλύεται στιγμές
που κανείς δεν ξέρει

Κι η ανάμνηση ξέρεις
κάποτε σβήνει
ήδη όμως ας έχω γίνει
πριν καν να σβήσω

γιατί όλα ευκολότερα,
έτσι
και γλυκύτερα
οικτρώς

Ακανθώδης η ευτυχία της σύνεσης. Η γαλήνη... κοφτερή στο λαμπύρισμα της άγνοιας. Σα ξυράφι στα δάχτυλα βρέφους... κι όλων μα όλων μας, κορυφαία των στιγμών...

η τελευταία ανάσα

σε ένα Όλον

άοσμο