Βροχή

Μια σταγόνα που πέφτει για πάντα. Αυτό θαρρώ μ' απεικονίζει. Γιατί μοιάζει αεικίνητο κι ίσως δεν είναι. Ίσως οτιδήποτε αεικίνητο, ακίνητο ει. Κι έτσι γύρω μου άνθρωποι αμέτρητοι, ανθρώπινη βροχή, περιμένουν το τέλος για μια νέα αρχή, μια λίμνη ίσως, μια θάλασσα, μια κεραμιδένια σκεπή. Δεν θα 'ρθει το τέλος, μα όποια φωνή κι αν το φωνάξει, δεν θ'ακουστεί... Αθόρυβα πέφτουμε. Για πάντα.