tag:blogger.com,1999:blog-89688019536183611062011-12-29T23:17:15.753+02:00Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.comBlogger2111100tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-78234048746988030362011-05-30T16:34:00.003+03:002011-06-02T18:40:20.163+03:00

Κοίτα μαγεία και κοίτα ομορφιά. Μα μόνο κοίτα. Γιατί εκρήγνυνται τα όνειρα σαν τ' αγγίζεις. Και τα κομμάτια τους... απ' τα χέρια σου απρόβλεπτα γλιστρούν. Πόσο τρύπια πια αυτά τα χέρια. Τι κι αν σφίγγεις την άδεια σου γροθιά, μόνο σημάδια πάνω της θα μείνουν. Ρηχά σημάδια, απ' τα νύχια τα μπηγμένα. Κι ύστερα φως χωρίς σκιά. Φως χωρίς σκιά. Με απώτερο σκοπό το εσύ για σένα. Κι εσένα να μην

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-65151920614907170842011-05-24T05:09:00.004+03:002011-05-30T16:55:58.573+03:00

Κι ήθελα από μικρός οι ζωγραφιές στους πίνακες να κινούνται. Το ήθελα πολύ. Σχεδόν το έβλεπα να συμβαίνει. Και τι καλύτερο απ' το να κοιτάς έναν τοίχο και να ταξιδεύεις μακριά. Πιο μακριά από κάθε άλλη ύπαρξη σ'έναν κόσμο που ζει μέσα σε τοίχους, τοίχους που δεν μπορεί καν να αντικρύσει.. Πόσο ειρωνικό. Δεν είμαι πια παιδί. Κι οι ζωγραφιές στους τοίχους δεν κινούνται χρόνια τώρα. Γιατί ξέρω τι

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-19364895366852363852011-05-17T18:03:00.000+03:002011-05-17T18:03:23.963+03:00

Αφιερωμένο σε οτιδήποτε... δεν πεθαίνει όταν πλέον το ζήσεις δεν χάνεται όταν το κερδίζεις δεν σε σκοτεινιάζει όταν ξαφνικά το φωτίζεις και οπωσδήποτε αφιερωμένο... πάντα σε ότι σε κρατάει ... όταν αφήνεσαι

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-29353762982316167112011-05-10T00:34:00.005+03:002011-05-30T17:01:56.400+03:00

Μπορείς ν' αφουγκραστείς τη μοναξιά... Σσσσστ....άκου, η βρύση στάζει, ο ανεμιστήρας βουίζει δυνατά συνομιλίες αδιάφορες ακούγονται και μια τηλεόραση να παίζει αμάξια με λάστιχα που αγκαλιάζουν τον δρόμο σφιχτά, δέντρα που λυγίζουν, τέντες και πατζούρια που χτυπούν ρυθμικά. Αν όλα αυτά φίλε μου τα άκουσες και δεν ήταν για σένα μοναξιά είσαι τυχερός, που μοναξιά δεν αντελήφθηκες πως είναι,

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-57138348986649086932011-05-05T16:04:00.006+03:002011-06-09T02:04:54.855+03:00

Θα μιλήσω γρήγορα για να μη με προλάβουν. Για να χαθούν οι λέξεις μου από μπροστά τους σαν τίποτε να μη συνέβη. Αυτό είμαι. Το πολύ μου η σιωπή και το λίγο μου οι αδιάφορες λέξεις. Κι αν πνίγομαι, θαρρώ πως είναι ωραία εδώ. Πως ήταν πάντοτε ωραία. Κλείνω τα βλέφαρα λοιπόν για να καρφώνεται το βλέμμα όπου εγώ θελήσω. Κι όλοι οι άλλοι... Δεν βλέπουν τίποτε. Έτσι νιώθω, γιατί δεν με

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-31947613012158339092011-05-03T12:03:00.000+03:002011-05-03T12:03:15.849+03:00

Τι θα έπρεπε να μας φοβίζει... -Να διακρίνουμε στο βλέμμα του άλλου την απουσία μας -Να μην έχουμε τίποτε να χάσουμε, αφού θα σημαίνει ότι τα χάσαμε όλα ήδη -Οι οποιεσδήποτε προσδοκίες -Το οποιοδήποτε "απαραίτητο" -Το ότι ίσως δεν υπήρξε ζωή πριν τον θάνατο -Το πόσες όμορφες στιγμές δεν έγιναν ανάμνηση -Ο εαυτός μας όπως δεν τον αντικρύσαμε ακόμα συνεχίζεται... "σύντομα"

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-2808244690580533282011-04-21T20:26:00.002+03:002011-05-20T11:11:07.147+03:00

-Στέκω- ακούγεται παράξενα όπως οτιδήποτε αόριστο και περιφραστικά απερίγραπτο αφουγκράσου -Στέκω- ακούγεται σαν αντίδραση, σαν ηχώ με περιέργως παροπλισμένη περηφάνια μα ακόμη απειλητικό διαμορφωμένο ως ασυμμόρφωτο -Στέκω- Όχι -Στέκομαι-. Γιατί τίποτε πια παθητικό. Η άγρια μόνο όψη μιας άποψης που όσο την καταδιώκεις τόσο περισσότερο ριζώνει Εδώ. -Στέκω λοιπόν και θα στέκω- Με τόση

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-86852340278555138022011-04-15T10:52:00.003+03:002011-04-15T11:08:05.987+03:00

Ανάποδος. Αυτό είμαι. Γιατί βλέπω τη μηλιά να πέφτει κάτω απ'το μήλο, γιατί το μυαλό βασανίζει τις σκέψεις μου, γιατί όταν βλέπω κάτι με διαφορετικό τρόπο, δεν πιστεύω ότι βλέπω κάτι διαφορετικό... Έτσι αρχίζουνε όλα, έτσι δεν είναι; Μια απότομη στροφή του μυαλού από ένα δυνατό χαστούκι κι ο κόσμος ξαφνικά μια σβούρα. Με τα χρώματα να γίνονται ένα. Με τις τόσες του ρωγμές να σβήνουν στις

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-26465740996595874512011-04-08T17:45:00.002+03:002011-04-08T17:45:22.883+03:00

Μου αρκεί... να σε κοιτώ να κείτεσαι νεκρός ανάμεσα σ' όμορφες λέξεις και γρήγορα συμπεράσματα με τα μάτια σου εσταυρωμένα στο κενό να σφαδάζουν γύρω σου οι στιγμές για λίγη σημασία για λίγη παραπάνω διάρκεια Μου αρκεί... να χαζεύω εγώ ο πήλινος το κέρινο ομοίωμά μου που 'χει στα χέρια του φωτογραφία του πρωτοτύπου όπως αυτό είχε αποθανατιστεί σ'ένα τελάρο από ταλαντούχο ζωγράφο κοιτώντας την

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-8643889891950983472011-04-02T21:45:00.003+03:002011-05-20T11:11:56.032+03:00

Μια σταγόνα που πέφτει για πάντα. Αυτό θαρρώ μ' απεικονίζει. Γιατί μοιάζει αεικίνητο κι ίσως δεν είναι. Ίσως οτιδήποτε αεικίνητο, ακίνητο ει. Κι έτσι γύρω μου άνθρωποι αμέτρητοι, ανθρώπινη βροχή, περιμένουν το τέλος για μια νέα αρχή, μια λίμνη ίσως, μια θάλασσα, μια κεραμιδένια σκεπή. Δεν θα 'ρθει το τέλος, μα όποια φωνή κι αν το φωνάξει, δεν θ'ακουστεί... Αθόρυβα πέφτουμε. Για πάντα.

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-22758293862093068122011-02-15T13:40:00.000+02:002011-02-15T13:40:25.984+02:00

Ζωγράφιζε όμορφα, κανείς δεν μπορούσε να το αρνηθεί. Τα χρώματα άφηναν,τους πάντες άναυδους. Ο πρωτόγνωρος τόνος που είχαν αλλά και η τόσο απαλή υφή επάνω στο χαρτί. Ακόμα κι ο πιο αδαής θα μπορούσε να πει ότι δεν ήταν κραγιόνια, μπογιές, κηρομπογιές ή οτιδήποτε γνωστό και πολυχρησιμοποιημένο. Έμπειροι ζωγράφοι και άλλοι δήθεν ειδικοί είχαν χάσει τον ύπνο τους προκειμένου να λύσουν το

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-19235301979709486982011-02-01T12:09:00.001+02:002011-02-02T16:57:35.855+02:00

Θαλάσσιες ματιές κρυφές πόσα πια κρυμμένα νοήματα σαν ένα κύμα στα τόσα κύματα που χάθηκε απ' το βλέμμα κάπου στο βάθος να διαλύεται στιγμές που κανείς δεν ξέρει Κι η ανάμνηση ξέρεις κάποτε σβήνει ήδη όμως ας έχω γίνει πριν καν να σβήσω γιατί όλα ευκολότερα, έτσι και γλυκύτερα οικτρώς Ακανθώδης η ευτυχία της σύνεσης. Η γαλήνη... κοφτερή στο λαμπύρισμα της άγνοιας. Σα ξυράφι στα δάχτυλα

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-62664954631384581562010-09-28T01:40:00.002+03:002010-09-28T01:40:26.088+03:00

Αναζητούμε το δέρμα της γαλήνης το δίχως ζάρες από ζαριές κακές και δίχως μάτια που θα παρακαλούν να μείνεις, μάτια που με το χρώμα του ψυχρού, ότι κι αν κοιτάζουν, θα το βλέπουν αλλού... Ακόμη σκέφτονται οι λέξεις σου, πριν βγουν, τον εαυτό σου... τον πλάθουν στα μέτρα μου και μ'ανασταίνουν, τρεις μέρες μετά να σταυρωθώ... κι όλοι σωπαίνουν... λίγο ακόμα αν κρατήσει... λίγο

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-52930990261605866142010-08-26T16:41:00.000+03:002010-08-26T16:41:36.002+03:00

Εκεί πίσω νοσταλγία ψευδαισθήσεων.. δηλαδή αναπολώ αυτό που δεν θυμάμαι ακριβώς... Το ξέρω, χαμογελώ γι'αυτό... κι ευχαριστώ που είναι έτσι. Σταματά λοιπόν κανείς τις προσευχές, όταν μέσα του σβήνει κάθε δέος. Κι ας αναρωτιέται, ξέρει πως κάθε απάντηση θα είναι άνευ σημασίας. Παραιτείται κάποτε τελικά και κρεμιέται νεκρός στα τεντωμένα νήματα. Ένα ακόμη άψυχο κορμί -ανάμεσα- στις έμψυχες

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-79130818945431443572010-08-12T17:11:00.008+03:002010-08-28T01:28:21.181+03:00

Στο Όλο της Απόλυτης ανίας ίσως υπήρξαμε θεοί που καταστρέψαν εαυτόν γιατί παν μέτρον κι ορισμός, πάσα αντίληψη, αίσθημα και αριθμός, είναι δημιούργημα αγνοίας. Τις Φωνές μας λοιπόν ας αφήνουμε τώρα στη σκιά, στο σκοτάδι, στον αέρα, στη βροχή, τώρα που δεν γνωρίζουμε, τώρα που μπορούμε ακόμη και να μετρούμε τον χρόνο κι όλη αυτή την υποταγμένη σιωπή μας ας την αφιερώσουμε στο άγνωστο, στην

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-4185493299156366472010-05-25T13:53:00.002+03:002011-05-20T11:13:51.924+03:00

Έτσι παραμέρισα με παρέα τη μοναξιά, με συνειρμούς ασυναρτησίας, είμ' η λογική πίσω από κάθε παράνοια, για να δίνω το παρόν της απουσίας, τρεκλίζοντας στα γερά τους στοιχήματα, στηρίζοντας θεμέλια ανισόρροπα, είμαι η γιορτή των δακρύων στη βροχή της ηλιοφάνειας, ένας ακόμη ανόητος κόσμος στα μάτια της ανυπαρξίας, το show business πίσω από κάθε χαμόγελο αφάνειας κι η σβησμένη τιμή της

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-39291141902804544442010-05-07T13:26:00.003+03:002011-05-20T11:14:22.922+03:00

Ο κύκλος στο πάτωμα έντονα χαραγμένος στο μυαλό μας κι είμαστε μέσα του είναι μέσα μας ένας στενός κλοιός αδυσώπητος νοητός για να μην κινείται κανείς για κανέναν τίποτε να μην κινείται για να μην φτάνει κανείς τα άκρα ένας κύκλος τέλειος για να μην τα βρίσκει... Ένας κύκλος στο πάτωμα να προστατεύει τον κόσμο από σένα ή εσένα απ'αυτόν αποτέλεσμα αμφίδρομο ή αμφίβολο σχεδιασμένος από όλα για

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-49704910129847436682010-04-19T02:29:00.001+03:002010-04-19T02:30:22.273+03:00

Αγαπητό μου ανύπαρκτο ημερολόγιο, τίποτε δεν άφησες πίσω για να διαβάζω. Μόνο λίγες σκόρπιες στιγμές, όσες θυμάμαι... τις βουτηγμένες στο αλάτι. Κι είμαι γεμάτος πληγές, δεν μπορώ να τις σηκώσω, τις αφήνω πίσω εκεί στο φως και προχωρώ στ'απόλυτο σκοτάδι. Ένα πια μαζί του. Πέρασε καιρός. Τόσο άλλαξα, τόσες φορές κι όμως όλα έμειναν ίδια... χρόνος κλειδωμένος σε μαύρο φόντο. Όλοι μου οι εγώ...

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-79001517164227652262010-04-14T14:00:00.001+03:002011-05-20T11:14:52.797+03:00

Δεν βουλιάζω μα ο βυθός μου ανεβαίνει στην επιφάνεια για έναν ήλιο γεμάτο δαχτυλιές με πινελιές που ζωγραφίζουν κίνηση πίνακας σε πλήρη αδράνεια κι όλα κύκλος όλα σχήμα λόγου γιατί τίποτε τέλειο Ρεμβάζω όπως πάντα τις υποτείνουσες το Άπειρο το τίποτε το έρεβος το λογικό το ημίφως το Σούρουπο κι αΦΕΛΗς αποκοιμίζω το λίγο μου κρατώντας τα βλέφαρα ως είχαν κλειστά και το βλέμμα κλειδωμένο

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-49213825904637532162010-04-14T13:59:00.000+03:002010-04-14T13:59:35.453+03:00

Μένω στο πλάι για ν'αποφεύγω κι έπαψαν οι κόρες να διαστέλλονται  μπροστά κενό κι οι κτητικές λέξεις μέσα χαμένες άγευστες πια Λιώνω αργά όντας κάτι από τα πάντα κι ύστερα δήθεν τίποτε όπως πρώτα ή και άξαφνα διαλύομαι όπως η αμφιβολία όταν συνειδητοποιούμε ότι τίποτε δεν είναι σίγουρο ναι έτσι διαλύομαι επιτέλους ασύμμετρα από σχηματισμούς ψευδαισθήσεων

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-5211927293385714052010-04-14T13:57:00.002+03:002011-05-20T11:15:59.869+03:00

Έλα στο φως μου έλειψ' η σκιά σουτ'αφηρημένο άπιαστο και σκοτεινό Εσύ σου πίσω απ'τις αποχρώσεις των άχρωμων για σε χρωματισμώνΈλα σα την αλήθεια την αδιάφορη στο τέλος των ψεμμάτων ορισμών και νοημάτων που άρεσαν τόσο...Έλα λοιπόν στο φως τώρα που ξεγλιστρώ από τα δάχτυλά μου και ξεχύνομαι σ' άλλη όχθη ρευστός αντίθετα στο ρεύμα όντας ενός Θωμά πιστός και Θεός της σκιάς μου όταν

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-57712001236335654672010-04-14T13:54:00.001+03:002010-04-14T13:55:09.649+03:00

Απώλεια μιας μορφής και μόνο. Το τέλος της συνήθειας. Δεν ξέρω τι αντιλαμβάνομαι, ή και γιατί αντιλαμβάνομαι. Η αντίληψη κατάρα, Προμηθέα φωτιά, ικανή να θρέψει, ικανή να καταστρέψει. Ποιός αλήθεια είναι ικανός να διδάξει το μέτρο, να την εμποδίσει να σ'αγγίξει, να σε σταματήσει, όταν ποθώντας να σκεφτείς απ'όσο πρέπει παραπάνω, ξαγρυπνάς και πνίγεσαι στο κενό που άφησε το απροσδιόριστο

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-2669883784558742452010-04-14T13:49:00.001+03:002010-04-14T13:57:45.849+03:00

Οι ιδεες εγιναν καπνος μαυριζοντας τα προσωπα... τα δαχτυλα... οσων τις αγγίζαν Σε σιδερενιες σφαιρες διαβαζω το μελλον συμπαγες βαρυ φονικοθεωρω ενδιαφερον το οτι μ'αφηνει αδιαφορο καθως σιγοκαιγομαι στο τζακι του παραλογισμου ησυχα παρεα με παλιες εικονες πισω απο γυαλι διπλο μισου αιωνα σιωπη και νοηματικη σε ματια πιτσιρικαδων Στο φως εκαψαν οι Ερινυες τα φτερα τους κουτσες

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-2827915601322305952010-04-14T12:57:00.000+03:002010-04-14T12:57:11.873+03:00

Ποτάμι στη κόλαση / χαράζει / ειν'αστείο / δεν ακούγομαι στο φως / μα δικαιούμαι να κλείνω τα μάτια / μια εικασία τα πάντα / στο φέρετρο / η αλήθεια να πονάς / μην πιστεύεις τίποτε / γεννήθηκε ο θόρυβος...  φωνάζουν... μιλάνε... φωνάζουν... κραυγάζουν... σιωπούν / παρέα μ' ερινύες καλείς ονόματα άγνωστα / αναμνήσεις / δεν μπορώ να πιστέψω / απουσία / έμεινα πίσω στα συνθήματα / ζωγραφιές κι

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-15200334119536907222010-03-29T17:17:00.003+03:002011-05-20T11:17:39.948+03:00

Ζάχαρη και στάχτη όταν κυλάς σε δρόμο που δεν είναι δικός σου αντί για τον γνώριμο ίσιο κι αδιέξοδο όταν στα δάχτυλά σου παίζουν τ'αρώματα από ότι έχεις αγγίξει έχοντας αφήσει σε άνθη λίγη απ'τη σκόνη σου όταν οι κρότοι της άμμου που πέφτει δεν είναι το θέμα σου και δεν έχουν κάτω δεξιά την υπογραφή σου Ζάχαρη και στάχτη γιατί σ'αυτόν το κόσμο που καίγεται και λιώνει στα μάτια σου εύκολα

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-31667809794188267702010-03-18T17:34:00.001+02:002011-05-20T11:19:24.749+03:00

Λίγες ώρες πριν, όσο τα πάντα τύλιγε ακόμη το σκοτάδι, μια άυπνη μορφή άνοιγε την πόρτα ενός χαμόσπιτου, σφίγγοντας στην αγκαλιά πλατιές σανίδες και στις χούφτες σκουριασμένα καρφιά. Σε κάποιο σημείο βολικό του κήπου, τις πέταξε με θόρυβο κάτω, έβαλε τα καρφιά στις τσέπες, μάζεψε μερικές σανίδες κι άρχισε να τις καρφώνει στα πατζούρια βιαστικά. Πριν ο ήλιος βγει, η δουλειά είχε τελειώσει, όλα

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-70228705911167482932010-03-17T16:30:00.000+02:002010-03-17T16:30:51.980+02:00

Όχι, μη, δεν. Δήθεν νόμοι, όρια, κανόνες, δεσμεύσεις. Η ρευστότητα της Ηθικής, το παχύρευστο της λογικής, η εποχιακή αδιαλλαξία. Με δυό ρήματα φαντάζεις ον ενός άλλου γαλαξία - δεν ξέρω, δεν με νοιάζει. Όλα σε ροή κι εμείς παγώνουμε τις εικόνες για να θαυμάσουμε τον ακίνητο βράχο. Τον ίδιο που στο μέλλον κάποιοι θα θαυμάζουν την λευκή του άμμο. Την ίδια που κάποτε θα γίνει σκόνη αρκετά μικρή

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-25198097600767637072010-03-17T16:18:00.000+02:002010-03-17T16:18:29.374+02:00

 Απόμακρος:Δεν πιστεύω γενικότερα ότι "είμαι ενημερωμένος" για κανένα θέμα. Για κανένα τουλάχιστον που ο ίδιος να μην παρακολουθώ βήμα προς βήμα. Δεν πιστεύω την TV. Ούτε τις ειδήσεις, τα ντοκυμαντέρ, τις συνεντεύξεις, τα live show. Είμαι καχύποπτος και μάλιστα παρανοϊκά καχύποπτος. Το "είμαι ενήμερος" λοιπόν θα ήταν ενάντια στη "φύση" μου. Από κει και πέρα βλέπω γεγονότα και τα "ακούω".

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-22506430370654183432010-03-17T16:03:00.001+02:002010-03-17T16:06:26.327+02:00

Μακάρι να ήταν εφικτή η πλήρης αδιαφορία, αλλά τι νόημα θα είχε να ζεις έτσι;  Κι όσον αφορά τις πλέον διάσημες "χαρές της ζωής", είμαι ο μόνος που θεωρεί υπερβολικό το τίμημά τους; Ή μήπως ο μόνος που νιώθει εξαναγκασμένος να διασχίσει ένα χρονοδιάγραμμα, όντας πεταμένος σε έναν κόσμο που δεν του αρέσει; Δεν είμαι από τους ουτοπιστές που απλώς φαντάζονται κι επιθυμούν "έναν καλύτερο κόσμο"

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-61720488381926812582010-03-17T13:52:00.003+02:002010-03-17T13:59:40.701+02:00

Δεν είμαι ο Σπύρος. Δεν είμαι καν το μέλλον του. Χρωματίζουμε μαζί κόκκινους τους ιστούς της αράχνης με όποια μπογιά δεν πέρασε, γλύφουμε κάθε πληγωμένη του λέξη, απουσία πάσης ελπίδος. Εγώ μαζεύω τις κραυγές του στο συρτάρι κι εκείνος κάθε όπλο που φαντάζει ανυπεράσπιστο. Είναι νεκρός ήδη από κάθε τι άσφαιρο και θαρρεί πως είμαι η σφαίρα που λυτρώνει. Μα δεν είμαι. Δεν είμαι ο Σπύρος. Δεν

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-21289211226411827592010-03-17T11:32:00.001+02:002010-04-06T12:46:59.092+03:00

Ο δίσκος που παίζεις κολημμένη βελόνα κραυγή λησμονιάς από κάποια γοργόνα καθ'ανάμνηση είπες ας γίνει στάχτη και λόγος η αγάπη σου που δεν θα ξανάρθει Στο λάκτισμα του μπλε εσύ το σκοτάδι εσύ και το ξέσπασμα σε μια θάλασσα λάδι με ανοσία στο πνιγμό με σώας τας φρένας εσύ το υποκείμενο κι αντικείμενο κανένας Λικνίζεσαι σε κόσμο ξένο σχέδια κάνεις κρατώντας οτιδήποτε μαύρο

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-8816192878783184252010-03-17T11:30:00.002+02:002010-03-17T11:30:30.116+02:00

Γελούν κρυφά στο κάθε παραμύθι, το σάλιο τους δίνοντας παράσημο τη πνοή σου τη διώξαν απ' τα μάτια σα χρώμα που θεώρησαν άσχημο Τα φύλλα που αντάμωσες τα έβαψες κι έκλαψες για το κέλυφος από πηλό να τους κοιτάς στα μάτια έπαψες τραγουδώντας κάτι ιδιαίτερα σκληρό... --Just because you're paranoid Don't mean they're not after you.--

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-78607438291495695372010-03-17T11:26:00.001+02:002010-03-17T11:28:50.236+02:00

Σημαδεύω σκοτάδι και σιωπή δεν εμποτίζω τίποτε με ήχους λέξεις στην άμμο ιχνηλατώ χνάρια χεριών σε τοίχους έτσι κατεβαίνω τα σκαλιά χωρίς να τα μετρήσω γελοιοποιώντας τη ζωή ο δύστυχος θα σβήσω Ποιός είμ' εγώ με ρώτησες εσύ που πάντα μεθώ στη στάχτη στίχων που πέθαναν μαζί η μοναξιά για να 'ρθει Ποιός είμ' εγώ, με ρώτησες εσύ η μοναξιά για να 'ρθει... ακόμα μεθώ στη στάχτη

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-66599017780937034452010-03-17T11:19:00.000+02:002010-03-17T11:19:14.591+02:00

Και τι να φοβηθώ; Μήπως χάσω την ελευθερία μου; Κλεισμένος τόσο στον εαυτό μου, κάθε κελί θα φαντάζει παλατάκι. Ναι θα φαντάζει. Φαντασία περίσια. Και φαντάσματα του παρελθόντος, του μέλλοντος. Το παρόν δεν μετράει. Το παρόν είναι στιγμή δίχως διάρκεια. Μετά η στιγμή γίνεται ανάμνηση κι η ανάμνηση διαρκεί τόσο πολύ. Τόσο παρανοικά πολύ. Δεν έχω τίποτε να χάσω, τίποτε να κερδίσω. Τίποτε που

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-91755838088885151132010-03-17T09:15:00.000+02:002010-03-17T09:15:59.025+02:00

...ήταν η αλυσίδα που έσπευδε να κουρνιαστεί στα πόδια μου όπως ένα μικρό παιδί θα έτρεχε φοβισμένο στη μητέρα του. Πολύ περίεργη αλυσίδα, μα την αλήθεια, με κρίκους σκαλισμένους, π' απεικόνιζε καθένας τους κι ένα πολύ κοντινό μου πρόσωπο. Άλλοι έσφιγγαν με δύναμη τον επόμενο, άλλοι πιο χαλαρά, δε λέω, ο καθένας έμοιαζε να έχει τον δικό του μοναδικό τρόπο. Κι όμως όλοι ήτανε κρίκοι... περίτεχνοι

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-34071694666011576892010-03-16T16:34:00.000+02:002010-03-16T16:34:07.551+02:00

Τέρμενα μια λέξη μαγική να γείρω σ'αριθμούς που γκρεμίζουνε σκέψεις Άτλαντες εσταυρωμένοι σε ικεσίες λόγια σε σαλόνια άδεια απόδραση από τη κάθε φυλακή σε άλλη με πόλεμο κάπου ανάμεσα στα μάτια συρτάκι και προχωράς λιγάκι σα κόκκαλο καθώς τσακίζεσαι στη γλώσσα μιλάς μα δεν ακούγεσαι στα τόσα σα λύχνος που δεν είχε φως να σβήσουν πτοήθηκες πριν καν "

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-49677159693996593052010-03-16T16:32:00.001+02:002011-05-20T11:22:11.868+03:00

Στα τσίνορα δεκάδες όνειρα μπλεχτήκαν θανατωθήκαν από βλέφαρα κλειστά και σε στοιχειώσαν απομεινάρια χαμένης εικόνας στη ζωή σου εξέπνευσες τα μάτια άνοιξες Χαθήκαν. *Σα δακρύζουν, εικόνες βρώμικες τις εξορίζουν, έτσι νομίζουν, πως μνήμες σκοτώνουν και στο μνήμα τους χορεύουν, με λέξεις αστείες κι έχοντας βλέμματα που καίνε, φωτογραφίζουν εαυτούς σαν αγορεύουν... όσο τα

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-26876765140173189132010-03-16T16:30:00.001+02:002011-05-20T11:22:24.367+03:00

δε θίγομαι κομμάτια σου ενώνω και θλίβομαι νάρκωση για να' χω όνειρα δικά σου αντιλαλώ σ'άλλα πετρώματα κι αιμοραγώ ρίχνω ματιές δήθεν αδέσποτες κοντά σου ο ήλιος χαράζει πια ονόματα αλλόκοτα στα τζάμια

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-9854031964918652812010-03-16T16:29:00.001+02:002011-05-20T11:23:09.760+03:00

χαράματα λέμε τραγούδια σε ξένους διπλοπενιές πόνου αλυκές οι πληγές π'αγαπάμε γεμάτες αλάτι φιγούρες πια κι η κάποτε χώρα δε μας χωράει σε Μι δίεση* με καινούρια αμφίεση Ιούδος φιλιά *τ'ανύπαρκτα σιωπηλός τα τραγουδώ κι ακίνητος τα χορεύω

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-72241433746617330842010-03-16T16:27:00.000+02:002010-03-16T16:27:07.476+02:00

σε κάθε φύλλο που πέφτει έναν φίλο θυμάμαι που 'λεγε "οι φίλοι οφείλουν προς ώφελος να'ναι"

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-50877845394230519502010-03-16T16:24:00.003+02:002011-05-20T11:23:27.491+03:00

φθόνου ον ο κηδεμών που μ' αλυσόδεσε στο μέλλον άνευ λέξεων ο Μορφεύς μου κατήγορος των έλξεων κι έκτοτε εκτίω τίκτοντας ισόβια κάθειρξη στα δρώμενα ποινών τ' αντίποινα για κάθε δράση μια απόδραση

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-52787025514607655572010-03-16T16:20:00.002+02:002011-05-20T11:23:48.981+03:00

κοιτώ με βλέμμα στρατιώτη αδιάφορου που παρεδώθη λευκό ή μαύρο το παιχνίδι ακόμη μα λείπει πιόνι

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-42091136169557406612010-03-16T16:14:00.004+02:002011-05-20T11:24:19.776+03:00

θορυβώ πάλι με καλλίγραμμες λέξεις που γίναν ρουτίνα χειροκρότημα στο εξαίρετο φως ψυχή κουρτίνα οι άδειοι μαζί γαλήνια λιμνάζουμε και στον Άδη ημέρα πυρός ένα μυαλό χορηγεί αντενδείξεις όλα βολικά κι οι φτέρνες μας δίχως βέλη μέδουσες πάλι μας μαρμαρώνουν τα παραμύθια βλέμματα εμείς τυφλά να ρίχνουμε στο πουθενά να υπάρχουμε για κάτι ανώτερο που δεν υπάρχει

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-131159444821606232010-03-16T16:12:00.000+02:002010-03-16T16:12:15.349+02:00

Σημαίες κροταλίζουν στους ανέμους ραμμένες από άνθη ναρκωμένα στα βάζα για λευτεριά που πια κρατά δαυλό από τσιμέντο και σπίτια χτίζει πυγολαμπίδες ακίνητες σε χάρτη παγκόσμιο. Τώρα οι αυγές χαρακιά στο πρόσωπο μπαλκόνια με θέα σε λαοθάλασσες μ'απεργία ζωής για μια καλύτερη αμμουδιά στη κλεψύδρα που γυρίζει ξανά και ξανά με κάθε πόθο στραμμένο σε χαρτί ανάγλυφο σε κομμάτι από πνεύμονα άτυχο.

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-45349083643719923802010-03-16T15:38:00.001+02:002011-05-20T11:25:42.211+03:00

Κλικ. Ένα κλικ είμαι. Ατόφιο σκληρό ξερό αδιάφορο ψυχρό, όπως θες δες το, όπως θες πες το. Ένα κλικ θα είμαι πάντα κι ένα κλικ από τα πάντα. Δεν μπορώ να είμαι δύο κλικ. Μην μπερδεύεσαι. Απλώς μετά από κάθε κλικ δεν ξέρεις πια ποιό κλικ είμαι. Όλοι ξέρουν πως κάθε κλικ δεν είναι ίδιο κι ούτε μένει ίδιο μετά από κάθε κλικ. Κάθε κλικ είναι ένα κλικ απόσταση από το κάθε κλικ και κάθε κλικ

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-25511370985003247842010-03-16T14:10:00.000+02:002010-03-16T14:10:13.567+02:00

Σχόλιο: Αγαπητέ Απόμακρε, επανέρχομαι ξανά μετά από καιρό στην θεματική ενότητα που άνοιξες με τον τίτλο ασυναρτησίες. Πραγματικά εκπληκτικό θέμα, συνάδει με τον καιρό, συνάδει με την ζωή μας, και γενικώς οι ασυναρτησίες είναι ένας νέος τρόπος ζωής που όλοι εντρυφάμε με τις πρακτικές μας. Σ.Μ. Απάντηση: Συμφωνώ όσον αφορά την προσέγγιση των "ασυναρτησιών" στα πλαίσια της ανθρώπινης

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-68921215132526206772010-03-16T14:03:00.000+02:002010-03-16T14:03:05.235+02:00

Λόγια. Ακροβάτισες σταγόνες πάνω σε κλωστές, να προσπαθούν να παραμένουν σωστές, κι όμως να κυλούν και να πέφτουν σιωπηλά ή να κατρακυλούν θορυβωδώς, να καταλήγουν με κρότους παραλόγου, σταγόνες χάλυβα. Το σπουργίτι βρυχάται στο κλουβί από άυλα κάγκελα, δείχνει τα δόντια που στο ράμφος φύτεψε για να ξεσκίζει σάρκες κι έπειτα τρώει τους υγιείς φυτικούς καρπούς του μόχθου του απ'το χέρι ενός

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-37499567406718821942010-03-16T13:33:00.002+02:002010-03-16T13:33:40.739+02:00

Ονομάστηκε ο Χρόνος διάσταση, γνώση κερί σβησμένο στο σκοτάδι, μια νύχτα σαν αυτή, την άγνωστη, μια νύχτα που δεν ξέρω τίποτε, μια νύχτα σαν όλες όσες θυμάμαι. Την σκόνη ακούω καιρό, αλύπητα προσκρούει στα πάντα. Τα πάντα ανύποπτα, καθαρή νοθεία. Βλέπω τις φωνές που κυνηγούν ανθρώπους, μαζί τους κυλιούνται στη λάσπη, τα χνάρια παραμένουν λες και γίναν σε τσιμέντο. Σκέψεις διαβάζω κι όνειρα

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-68824242711170469492010-03-16T13:32:00.000+02:002010-03-16T13:32:31.571+02:00

οι σκιές κινούνται το ρολόι δείχνει ανάποδα είκοσι λεπτά μετά τα μεσάνυχτα καθώς το φως σ'ανακρίσεις καλεί γι' απαντήσεις από κάθε βλέμμα που πέφτει από παραίτηση τελειώνει σε λίγο το κομμάτι χαρτιά με χρώμα κι η απάτη πλαστικό που δε λιώνει σε καλεί να σκεφτείς με τον τρόπο σου σε κάθε γιορτή η μπύρα δώρο για τον κόπο σου φθόγγοι και γέλια στο έδαφος πλημμύρα καθώς κάπου στον κόσμο σου

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-45496004292828663842010-03-16T13:30:00.002+02:002010-03-16T13:30:53.403+02:00

Ακόμα καλύτερα δεν ξέρω κοινωνούν αστραπές βράζει το βλέμμα τι να πω τη νύχτα είναι καλύτερα δεν κοιτάζεις τίποτε μάλλον δεν βλέπεις τίποτε πεθαίνει ο συλλογισμός κι οι λέξεις λίγες δεν είναι καλά καλύτερα είναι να μιλάς χωρίς σταματημό όπως ακριβώς όταν σκέφτεσαι και τα θέματα να τρέχουνε μόνα τους να προσπαθείς να υπνοβατείς σ'ένα κόσμο που ζει πλάι σου και δεν τον βλέπεις ή τον αγνοείς.

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-53427060627929588652010-03-16T13:29:00.002+02:002010-03-16T13:29:24.830+02:00

ποτάμι στη κόλαση/χαράζει/ειν'αστείο/δεν ακούγομαι στο φως/δικαιούμαι να κλείνω τα μάτια/εικασία τα πάντα/στο φέρετρο/η αλήθεια να πονάς/μην πιστεύεις τίποτε/γεννήθηκε ο θόρυβος φωνάζουν μιλάνε φωνάζουν κραυγάζουν σιωπούν/ παρέα μ' ερινύες καλείς ονόματα άγνωστα/ αναμνήσεις/δεν μπορώ να πιστέψω/απουσία/έμεινα πίσω στα συνθήματα/ ζωγραφιές κι εφιάλτες κοινή θέα/όνειρα σπασμένα κι ας

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-4829376242157247942010-03-16T13:27:00.001+02:002011-05-20T11:28:52.867+03:00

Νεφέλη νεφέλη σα σκορπίσω στο χώμα σα δόγμα σα ξεχασμένος θεός θα σβήσω σαν ένα κέρινο ομοίωμα του εαυτού μου σε τίποτα μαζί του να μη μοιάζω κι όμως την όψη μέχρι να λιώσω να θυμίζω. Νοσηλατώ λοιπόν δεν έχω τίποτε να χάσω στην αυτάρκεια του μηδέν στον κόσμο τ'ανεκπλήρωτου απείρου δε θα σβήσω τα χνάρια μου δε θα χρειαστεί γιατί ακίνητος θα μείνω ένας εφιάλτης αληθής στη μέση κάθε ονείρου 

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-27093699905226221812010-03-16T13:24:00.001+02:002011-05-20T11:29:28.659+03:00

Γεμίσαμε τα χέρια μας σκουριά ανοίγοντας πόρτες που δεν οδηγούνε πουθενά κι ύστερα... Αποκτήσαμε μάτια καθρέφτες, αφού πρώτα σβήσαμε κάθε είδωλο ώστε όποιον και να κοιτάμε, ν' απεικονίζουμε το κενό. Γεννήσαμε εκατομμύρια χαρακτηρισμούς, για να δημιουργήσουμε διαφορετικότητες που δεν υπήρχαν. Παντού τώρα ξενιτιά, όλα δήθεν γνωστά και τίποτε αυτό που πραγματικά Είναι. Δεν είναι το ότι

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-67655126069390406712010-03-15T18:33:00.000+02:002010-03-15T18:33:18.578+02:00

Η παράνοιά μου είναι αυτό που δεν είμαι. Είναι τα εκατοντάδες πτώματα ωρών στην οθόνη. Επιλογή μου σαφώς το που θα σκοτώσω τον χρόνο μου, που τα βράδια μου, που και τα κουνούπια τριγύρω. Όταν όμως θα σκοτώσω αυτό που δεν είμαι, θα ικανοποιήσω προσδοκίες, θα βγει στην επιφάνεια αυτό που είμαι και τα μάτια των γύρω θα γεμίσουν κενό. Η παράνοιά μου είναι τόσο να είμαι αυτό που δεν είμαι όσο

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-35268437490654047162010-03-15T18:26:00.001+02:002010-03-15T18:27:55.114+02:00

Α: Τελικά μπορούμε να ορίσουμε τίποτα; ή όλα ορίζονται διαφορετικά για το καθένα από εμάς; Β: Υπάρχει «παρθενογέννηση» ; Α: Ίσως πρέπει να αναλογιστούμε το πως ακριβώς αντιλαμβανόμαστε την έννοια "ορίζω", πριν πούμε το οτιδήποτε... Θα προσπαθήσω να μην σε μπερδέψω... δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Αν μιλήσουμε για το ρήμα "ορίζω" σε κάπως πιο οικουμενικό επίπεδο (δλδ έστω για ένα ακόμα άτομο

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-81921284529207156392010-03-15T18:22:00.002+02:002010-03-15T18:22:50.762+02:00

Ζούμε σ'έναν κόσμο ατελείωτων επιρροών, δηλαδή απείρων αιτιών και των αποτελεσμάτων τους, τα οποία με την σειρά τους γίνονται αιτία νέων αποτελεσμάτων... ένας φαύλος κύκλος του οποίου μας διαφεύγει η κατανόηση-αντίληψη της αρχής όσο και του τέλους. Όπως και για οτιδήποτε άλλο σε αυτό που ονομάζουμε "σύμπαν", έτσι και η διάπλαση κάθε τμήματος της ανθρώπινης υπόστασης (συναίσθημα, πνεύμα,

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-81134701910588904052010-03-15T18:21:00.002+02:002010-03-15T18:21:31.802+02:00

Ο δικός μου κόσμος αλήθεια... πόσους κόσμους χωράει; Δεν ξέρω. Το μόνο πράγμα για το οποίο είμαι σίγουρος είναι το ότι οι όποιες σκέψεις έρχονται στο μυαλό μου, δεν μου ανήκουν. Δεν τις δημιουργώ, δεν τις κατευθύνω, δεν τις οδηγώ. Δεν είναι ανεξέλεγκτες φυσικά... μα ουδέποτε ελέγχονταν από εμένα... Και το "εμένα" είναι μεγάλη συζήτηση. Τι ακριβώς είμαι εγώ αν όχι το αποτέλεσμα απείρων

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-1064397193183700922010-03-15T18:08:00.001+02:002011-05-20T11:31:06.852+03:00

Άνοιξη, σαν ένας ήχος από χαρμόσυνο κλάμα μιας ύπαρξης τη στιγμή που διαθλάται σε δεκάδες εαυτούς άχρωμους. Δεν είμαι, δεν καταλαβαίνεις. Στο ξαναλέω, χρησιμοποιούν την απώλεια μα εκείνη δεν έχει τίποτε ν' αποδείξει, μοναχά να υποδείξει με μια δύναμη μάλιστα απερίγραπτη αλλά και τόσο ανεπαίσθητη, όσο μια ανάσα στο μέτωπο πριν το φιλί που δεν έφτασε ποτέ. Αυτήν τη Παράνοια, την σαν φως στο

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-47925946508895021232010-03-15T18:04:00.001+02:002010-03-17T10:08:21.469+02:00

Το κυνήγι της Σελήνης (2003) Πριν πολλά πολλά χρόνια, ζούσε στη θάλασσα μια σοφή τσιπούρα που την Σεπεέ. Όπως κάθε ψάρι της ηλικίας της, είχε κάνει κι αυτή αρκετές γέννες κι είχε χιλιάδες παιδιά, σκορπισμένα σ' όλα τα πελάγη της ανατολικής Μεσογείου. Ένα μόνο, από την τελευταία της γέννα, το είχε κρατήσει στο πλάι της για συντροφιά, ίσως γιατί καταλάβαινε ότι το τέλος της πλησίαζε και το

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-90064027073666210232010-03-15T18:02:00.000+02:002010-03-15T18:02:36.223+02:00

Ήταν δεν ήταν μεσάνυχτα, σε μια πόλη που συνήθως δεν ησύχαζε πριν ξημερώσει. Συνήθως, αλλά όχι κι αυτή τη χριστουγεννιάτικη βραδιά. Ο ΧΘ έκανε την καθιερωμένη του διαδρομή, επιστρέφοντας ποδαράτο από τη δουλειά στο σπίτι. Είχε βέβαια αμάξι, πολλά χρόνια τώρα, αλλά το χρησιμοποιούσε ελάχιστες φορές, αφού το πυροσβεστικό τμήμα, στο οποίο και δούλευε, ήταν πολύ κοντά στο σπίτι του και η

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-78371603365970432732010-03-15T18:00:00.001+02:002011-05-20T11:31:58.466+03:00

Είπαν πως ο άνθρωπος είναι ένα βλέμμα κενό που κυνηγά εικόνες για να γεμίσει αναμνήσεις. Κι είπαν πως ο θάνατος όλα τα σκότωσε στη γέννα κι άφησε τα σώματα ν'αναπτύσσονται μόνα τους, με μια ψυχή απλώς να τα στοιχειώνει. Λέγοντας πως από σκόνη είναι κάθε βράχος, κάθε βράχο άφησαν να γίνει σκόνη. Κι αν αναρωτήθηκαν τι είναι πνοή, το έκαναν προκειμένου να κόψουν κάθε ανάσα. Στο τέλος έμαθαν.

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-76963522678533735112010-03-15T17:59:00.000+02:002010-03-15T17:59:05.639+02:00

Και κάπου τώρα γονατίζεις κι υποκλίνεσαι. Κάθε σκέψη φεύγει, ταξιδεύεις παντού, στον εαυτό σου κλείνεσαι. Τι είναι όριο; Μια νοητή γραμμή στην γενικότερη ανοησία. Κι ένας χάρτης τα πάντα, σε άγνωστη κλίμακα. Ένας κόσμος αρκετά μεγάλος ώστε να μην σε χωράει. Μια παράνοια τριγύρω όλα, η δική σου. Στο ραντεβού με το έδαφος, η φαντασία φτάνει πάντα πρώτη ή δεν φτάνει ποτέ. Το ξέρεις μα δεν το

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-971633935498819922010-03-15T17:56:00.001+02:002010-03-15T17:56:58.137+02:00

Περίεργο καλοκαίρι. Το αισθάνομαι, κάτι δεν πάει καλά. Ο ζεστός αέρας γαργαλάει το δέρμα μα πως να χαμογελάσει κανείς; Ο ήλιος μουντός, μοιάζει ψεύτικος και η ατμόσφαιρα αποπνικτική απ'τη ζέστη του. Η ίδια ιστορία εδώ και δύο βδομάδες. Αρχή καλοκαιριού, ζέστη, ο ήλιος ψηλά κι όμως, εξαιτίας ενός περίεργου νέφους, δεν υπάρχουν ακτίνες να σε αγγίξουν. Δε βαριέσαι. Έχουμε χάσει την επαφή με τις

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-71990597124032998192010-03-15T17:55:00.001+02:002010-03-15T17:55:51.404+02:00

Έχω πει άπειρες φορές στο παρελθόν ότι κάθε δημιούργημα είναι και μια λύτρωση για τον δημιουργό του. Πλέον δεν είμαι σίγουρος. Μοιάζουν τα δημιουργήματα με διαπιστώσεις. Και οι διαπιστώσεις γενικά υπάρχουν για να σε βοηθούν στη κατανόηση, αποτελούν σημεία-στάσεις ενός συνειρμού αν όχι το τέλος του. Όταν οι διαπιστώσεις δεν είναι κατανοητές, ο συνειρμός είτε παραμένει στάσιμος, είτε τραβάει

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-32340760294676731732010-03-15T16:55:00.000+02:002010-03-15T16:55:41.024+02:00

Κάποτε, σε κάποιον μακρινό πλανήτη, ζούσε ένα πολύ περίεργο ανθρωπάκι. Το συγκεκριμένο πλασματάκι, είχε μια και μόνο διαφορά με τα ομοειδή του. Μια διαφορά αρκετά μεγάλη όμως, ώστε να αποστασιοποιηθεί από τον τρόπο ζωής τους. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα, ένιωθε πως τίποτε από αυτά που ζούσε δεν το γέμιζε, δεν προσέθετε έστω κι ένα λιθαράκι μέσα του. Στο τέλος μιας ημέρας εντελώς αδιάφορης και

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-53025372252054234632010-03-15T16:54:00.000+02:002010-03-15T16:54:14.355+02:00

[απόσπασμα] Ο θάνατος, όταν η γνώμη που έχεις για τη ζωή είναι από τις χειρότερες, επειδη αυτό η ψυχολογία σου, η αντίληψή σου και η εμπειρία σου σου υπαγόρευσαν, δύναται να αποτελεί λύτρωση κι όχι φοβία. Η ανυπαρξία φαντάζει πολύ πιο φιλική ιδέα από μια βασανιστική ύπαρξη και είναι κάτι με το οποίο, έχω ξαναπεί, συμφωνώ απόλυτα. Πολλοί αναφέρονται στην ελπίδα, ως σημαντικό παράγοντα για να

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-59537007474164903102010-03-15T16:49:00.000+02:002010-03-15T16:49:53.206+02:00

Ανάμεσα σε πολλά μυστήρια της φύσης ξεχωρίζω απόλυτα τον θάνατο. Ή μάλλον... μόνος του ξεχωρίζει για μένα, από οτιδήποτε άλλο. Θαυμάζω, θα μπορούσα να πω, το πέπλο που σκεπάζει και την παραμικρή του λεπτομέρεια εδώ και αιώνες. Αποτελεί ίσως το μοναδικό φαινόμενο για το οποίο ο άνθρωπος, παρόλο που το συναντά καθημερινά στο πλάι του, παρ' όλη την τεχνολογική του εξέλιξη, παρ' όλη τη δύναμή του να

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-53330436450476889682010-03-15T16:46:00.000+02:002010-03-15T16:46:58.259+02:00

Από μια πηγή έρεε άφθονο νερό και ξεχυνόταν ποτάμι ορμητικό, που έφτανε μέχρι τη θάλασσα. Από αυτό το νερό μπορούσαν και ξεδιψούσαν οι πολλοί... Απ' τους βοσκούς ψηλά στη κορυφή, τους ξυλοκόπους στους πρόποδες, μέχρι και τους λουόμενους, στο λάμδα και στο δέλτα. Το νερό μιας άλλης δεύτερης πηγής, ξεπρόβαλε σχεδόν με "βία". Δεν είχε ορμή κι έτρεχε με ήχους, που άκουγες μονάχα αν καθόσουν να τους

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-66731762110415796252010-03-15T16:44:00.001+02:002011-05-20T11:35:22.011+03:00

Η λίμνη των ευχών δεν είναι μια συνηθισμένη λίμνη. Η μοναδικότητά της δεν έγκειται μόνο στο που βρίσκεται και τι "αγκαλιάζει" με τα νερά της.Ελάχιστοι την έχουν αντικρύσει αν και πολλοί, πάρα πολλοί βουλιάζουν εκεί, χωρίς καν να το γνωρίζουν. Το νερό της δεν είναι ούτε κρύο, ούτε ζεστό και μοιάζει αέρινο. Δε μπορείς να το αντιληφθείς με την αφή, δεν έχει γεύση ή οσμή, δεν κελαρύζει για να

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-46635513422427605812010-03-15T16:41:00.000+02:002010-03-15T16:41:27.136+02:00

Η "παλέττα", είναι ίσως από τις πιο χρωματιστές λέξεις. Όχι όμως πάντα. Η δική μου παλέττα ζωγραφίζει εδώ και καιρό, με λίγο απ'αυτό το Μαύρο, για κάθε Πένθος και λίγο απ'αυτό το Μαύρο, για κάθε Θάνατο, λίγο Μαύρο απ' αυτό στην άκρη της για κάθε Θλίψη, λίγο κι από κείνο για την Μελαγχολία, την Απόγνωση, την Αμφιβολία κι άπειρο Μαύρο για το Κενό, για το Χάος, για την Μοναξιά, για την Αντίδραση,

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-73654052569715366122010-03-15T16:39:00.000+02:002010-03-15T16:39:34.836+02:00

"Πάψε! Πάψε πια...". Ήταν μια νύχτα που οι σκέψεις διέσχιζαν τη σιωπή του δωματίου γοργά, σαν καταιγίδα που πλησίαζε απειλητική. Τα κουκλάκια, τριάντα περίπου στο σύνολο, ήταν καθισμένα δίπλα δίπλα, σε ένα δωμάτιο που θύμιζε δικαστήριο. Κοιτούσε το καθένα, το δικό του απόλυτο κενό. Υπήρχε μπόλικη ποσότητα απο δαύτο, στα διάφορα σημεία ενός δωματίου που ήταν γεμάτο από μικροπράγματα. Όντας

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-88474498038537732072010-03-15T16:35:00.000+02:002010-03-15T16:35:44.103+02:00

 Μια φορά κι ένα καιρό, ένα σαλιγκάρι καθώς προχωρούσε αμέριμνο άρχισε ξαφνικά να σφαδάζει. Ένα σατανικό γέλιο ακούστηκε από ψηλά μακριά του. Ένα πριγκηπόπουλο γελώντας συνέχισε να ρίχνει αλάτι πάνω του. Το σαλιγκάρι ζάρωσε, ένιωσε να φλέγεται δίχως να υπάρχει φωτιά, ένιωσε κάθε σημείο του σώματός του ν'αφυδατώνεται. Συσπάστηκε, ξαναζάρωσε, σύρθηκε μερικά χιλιοστά, ζάρωσε περισσότερο μέχρι που

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-45845187963587809212010-03-15T16:31:00.002+02:002010-03-15T16:31:48.118+02:00

Το τσιγάρο αυτό θα τ' ανάψω για σένα κι ίσως διαρκέσει πιο λίγο από κερί μα μη σε νοιάζει στη σπίθα θα συναντήσω τη σκέψη σου στη φλόγα τη ψυχή σου και το κορμί σου στη στάχτη που πια δεν με τρομάζει και ναι το τσιγάρο θα σβήσει από μόνο του με καπνό που θα παριστάνει την πνοή σου θα σχηματίζει μορφές που ο αέρας θα διαλύσει κι ίσως ο χρόνος παραλύσει για ν' αφήσει τη βροχή να αιωρείται ανάμεσα

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-69990086001929431002010-03-15T16:20:00.001+02:002010-03-15T16:20:36.289+02:00

-Συγνώμη αλλά αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να ανεχτώ! Δεν είχε περάσει πολύ ώρα από την στιγμή που ο ΧΘ μελετούσε το αναρτημένο χαρτί με τις υπηρεσίες. Μάταια προσπαθούσε να καταλάβει την λογική τους. Στο τέλος βρέθηκε να τσακώνεται με τον διοικητή του, ενώ η θερμοκρασία αυτή τη καλοκαιρινή μέρα είχε ανέβει κατακόρυφα, τόσο εκτός όσο κι εντός του πυροσβεστικού τμήματος. Ένας πραγματικός

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-8789426984012238442010-03-08T15:17:00.001+02:002010-03-12T11:27:29.891+02:00

Οι σκέψεις βουλιάζουν μυστικό στο κρατώ ότι μαζί τους βουλιάζω κι εγώ ακουμπώντας το βλέμμα στο βλέμμα σου μήπως και μείνω για λίγο εδώ... κι ας με διαλύουν τα γέλια τα όξινα τα γλυκόξυνα χαμόγελα να κοινωνώ ότι πιο άγιο μ'αναρίθμητους αγγέλους και να παίρνω κουράγιο βαρετά σατανικό. Νηνεμία παντού κι εγώ παρασύρομαι κάθε χρώμα στο σκοτάδι ένα μαύρο αναιμικό, αναπολώ

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-19724588536479408682010-03-08T15:11:00.002+02:002011-05-20T11:36:58.543+03:00

Κάπου να κοιτάς, όπου κι αν είσαι, κάτι να βλέπεις, ότι κι αν είσαι, να νιώθεις τον χρόνο να κυλά, να τον γνωρίζεις, να τρέχεις ξοπίσω του ή μπροστά, να τον αγγίζεις, βράχος φοβούμενος να γίνεις στο κύμα γιατί σε πνίγει, σε χτυπά, σε τρυπά, σε φθείρει, σε κάνει θύμα αν θύμα πως είσαι νομίζεις. Ν'ακολουθείς λοιπόν, να γλιστράς, να χωράς, να κρατάς, να βυθίζεις καθώς

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-25051973504342011982010-03-08T15:05:00.002+02:002011-05-20T11:37:45.908+03:00

Η μέθη μου ηχώ κι ακούω λέξεις, πατώντας σε γυαλί που το κύμα έχει γλύψει, αίμα βλέπω γαλανό και ξεραμένο, να καλεί επάνω του να τρέξεις. Μοναξιά σαν αλήτικη κιθάρα οι χορδές πριν καιρό σταματήσαν, ορδές ήρθαν οι στιγμές και μια μέρα, ο φόβος έγινε κι επίσημα λαχτάρα. Δε μιλώ για να μην αρθρώσω τύψεις, συνείδησή μου το δάσος κοίτα που εχάθη, δε μιλώ ώστε κανένας να μην

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-33381598769507748192010-03-08T13:50:00.002+02:002011-05-20T11:39:12.988+03:00

Για την Μαίρη λοιπόν με τα μάτια τα ταξιδιάρικα, τα μάτια π'αγνάντευαν στις βίδες των πινόκιο την ίδια πάντα σιδερένια θάλασσα, την γεμάτη από σπασμένα ξύλινα βλέφαρα, ξεθωριασμένες εικόνες αγίων κι από ναυάγια βλεμμάτων, σα στοιχισμένες παρενέργειες από στιγμές ευτυχισμένες. Για την Μαίρη που θα έπαιζε το πιάνο στα δάχτυλα, με δύναμη, με απίστευτη δύναμη, ανήμπορη να σκεπάζει το

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-83626652856270720642010-03-08T13:45:00.002+02:002011-05-20T11:39:57.724+03:00

Απόπειρα / να σκαλώσω στο τοίχο σα ζωγραφιά που λιώνει μ'εναν γνώριμο ήχο ένα κάτι που τελειώνει / αυτό να είμαι οι πληγές που ξέφυγαν από κλωστές που έπνιγαν / κεντήματα / δεν είμαι γω που θα μπαίνω στη σκέψη σου δεν είμαι καν εσύ για να εισβάλλω στη δική μου / μια ζωή γελοιογραφία / δίχως λόγια δίχως θέμα και δίχως κάποιο όνομα στο τέρμα. / Απόπειρα / να σκαρφαλώσω το τίποτε

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-59808681305700703252010-03-08T13:34:00.001+02:002010-03-12T11:30:10.714+02:00

Αστερισμός με σχήμα άσχημο ο καιρός περνά συννεφιά και τέλος άσφαιρο η λύση στο στόμιο μπουκάλι, όπλο, λάστιχο καθετί άδειο ή άστοχο παντού φθορά με λέξεις για να πλέξεις μια νέα φορεσιά θανάτου δέρας όλα μιας άρκτου ενός κτήνους που με κυκλική τροχιά μας δείχνει πάντα τη βορά του. Λίγο πριν εικόνα κόκκινος ήλιος και το σώμα χυτό στη μορφή του οι σκέψεις βουνό κι ειμ' εγώ στη

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-12735314375777369342010-03-08T13:30:00.001+02:002010-03-12T11:30:26.876+02:00

Η Ύπαρξή Σου στις χούφτες κοιμισμένη, αθώα πέτρινη κοφτερά θλιμμένη, αλοίμονο, όταν τα δάχτυλά σου Μοναχά μπορείς με δύναμη να κλείσεις, τα νύχια νιώθοντας να μπήγονται στο δέρμα, ξέρεις στη παλάμη τι Έχει Απομείνει, κορώνα γράμματα Τα Πάντα κι εσύ Τριγύρω Δίχως κέρμα, λέξεις αγνώστου από παντού να σε προστάζουν, σπηλιές να χτίζονται θαρρείς κάπου να μείνεις, "ιδού ιούδα τα πάθη

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-91210871154426792392010-03-04T18:43:00.002+02:002011-05-20T11:40:22.849+03:00

Αφαιρούμαι... γιατί έπαψα τεμάχια να στοιβάζω, γιατί λογίζομαι και λογαριάζω, υπολογίζω, παραλογίζομαι και παρακμάζω... αφαιρούμαι και πλέον βαρύς για τις κλωστές θεωρούμαι από παίκτες αιρετούς και διαιρεμένους, σωριάζομαι στον τόπο που γουστάρω κατάκοπος, εγκαταλείπω κι εγκαταλείπομαι σαν μια ιδέα άτοπος, εγώ το βλέμμα του σκιάχτρου, της μαριονέτας, της κούκλας, του νεκρού,

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-16012529867068947012010-03-04T18:40:00.001+02:002010-03-12T11:30:47.425+02:00

Πόσο εύθραυστος μοιάζει ο κόσμος σε μάτια ραγισμένα, μάτια που κλείνουν μπρος σ'ένα γυαλί που στάζει φως, μπρος σ'έναν άγγελο που στάζει από βροχής ταξίδια. Πίσω από τις κουρτίνες, κρίνοι παντού, λευκοί και άοσμοι, κλείνονται στον δικό τους κήπο κι υποκλίνονται σε κάθε γέννηση, θαρρείς και τ'αγάλματένια βρέφη ήταν κατόρθωμά τους και το ματωμένο τσιμέντο, το κοκκινόχωμά τους. Μέσα

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-2477169197565790682010-03-02T10:53:00.003+02:002011-05-20T11:40:49.563+03:00

Αγαπώ τη σκόνη γιατί σ'ότι αγγίζει κανείς μένουν τα χνάρια κι έτσι πείστηκα πως δεν υπήρξε κανείς

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-58284153708533748052010-03-02T10:51:00.003+02:002011-05-20T11:41:54.266+03:00

Εικόνα ανοχής κίτρινες ματιές λοξές και σκέψεις βρόχινες ο τρόμος κυλάει στους δρόμους στον περιλούζουν περαστικοί λάσπη ταχύτητας μα δεν ακούνε τις λέξεις κι υποθέτουν πως μιλάς για βροχή μη γυρίζεις κεφάλι κάποια απ'τα δάκρυά σου τους ανήκουν δημιουργήματα που συνήθως σου χαρίζουν τραυλίζουν δυό λέξεις να νιώθουν πως υπάρχουν κι όταν κλονίζονται νομίζουν συγκλονίζουν παραταγμένοι πάντα οι

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-78675804660628660282010-03-02T10:50:00.003+02:002011-05-20T11:42:27.541+03:00

Απόψε θα βάψω την άχρωμη θάλασσα γαλάζια πυξίδα θα γίνω να δείχνω τη Βορά των βαρβάρων τους κόκκους τους κόκκινους της άμμου του λείου δέρματος που απαλά χαιδεύουν με το βλέμμα γιατί τα χέρια είναι χέρια λερωμένα.. Απώλεια ανίμας ήτανε λοιπόν καιρός να ψιθυρίζει ο αέρας ανάσες άρρωστες στην κορυφή μιας σκουριασμένης αλυσίδος κι αν τυχόν δεν ξέρεις πως μας προφτάσαν οι κατάρες πως τόσο

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-90812041639347006332010-03-02T10:48:00.002+02:002010-03-12T11:31:49.116+02:00

Κι έλεγες δήθεν πως ξαποσταίνεις μα έτσι ακίνητος μετρούσες την αμφιβολία σου γλαρώνοντας βγάζοντας τη ψυχή σου από το σώμα τους Ποιό εκκρεμές θα σε κοιμήσει χωρίς το βλέμμα σου να τ'ακολουθεί χωρίς ν'αφήνεις κάποια βαθιά φωνή να φτάσει αναλλοίωτη

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-67854928350495007392010-03-02T10:47:00.003+02:002011-05-20T11:43:29.880+03:00

Στις σκιές π' ακολουθούνε λάθος πρόσωπο που ξεμένουν απ' ανάσες σ'απόσταση αναπνοής χωρίς ποτέ να προφταίνουν το λίγο φως που αργούν και καταφτάνουν σαν οπτική ηχώ παλιές εικόνες από σκοτάδι σα μνήμες, σα παρελθόν Στους φανταστικούς χορούς που γεννήσανε τα λάθος βήματα και τα χιλιάδες χνάρια στα έλη ενοχής όπως στους οίκους ανοχής όταν η τρέλα χαιδεύει φωνητικές χορδές για υπόκρουση στην

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-46398951282295162672010-03-02T10:44:00.002+02:002010-03-12T11:32:09.435+02:00

Μια μέρα χάνονται οι βώλοι μας δεν ξέρει κανείς που βουλιάζουν κι όλοι αδιαφορούν κι ανησυχούν για την ψυχή τους Κοιτώ τον χρόνο στους γύρω έτσι κι εγω θα χαζεύω τα κομμάτια που σκόρπισα να κοιτούν τα δικα τους κομμάτια; Κάποιες φορές να με διακόπτουν με φωνές από τις σκέψεις μου στο δήθεν μέλλ.. -Παππού! Δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο μπίλιες ακόμη στον πάτο...

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-33138931573729170022010-03-02T10:38:00.003+02:002011-05-20T11:44:10.199+03:00

Ετσι λοιπον ανασαιναν τον κοσμο μου με μασκες κι ετοιμο αερα δεν υπηρξαν δυσωδιες και αρωματα μονο χιλιαδες παρωδιες γκριζου σα στοιχειωμενα χρωματα Εισπνοη -κενο- Εκπνοη Εισπνοη -κενο- επειτα παυση Αν και δε μιλησε ποτε στο τελος της ειπαν να σωπασει Κι η Ελευθερια άγάλμά ετσι αληθινη Μια ακομη, ακινητη, λευκη, τραγικη ειρωνεια

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-19971546395856249692010-03-02T10:36:00.003+02:002011-05-20T11:44:49.671+03:00

Έφυγε κι αυτός ο υποκριτής της αλήθειας σβηστήκαν οι σκιές που γελούσα μικρός σκοτάδι τις κατάπιε κι όχι φως σε μια αυλαία αόρατη που τη σκηνή καλύπτει χωρίς κανείς να ξέρει το πως Πίσω ξεμείναμε είδωλα φειδωλά πόση γύρω μας ύλης λατρεία ζωή απολιόρκητη ανέπαφη Τροία κι όλοι μας όλοι μας παραμορφωμένοι καθρέφτες καθείς μια πίστη κι όλοι μας όλοι μας αθέλητα ψεύτες

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-91631011195541594982010-03-02T10:33:00.002+02:002010-03-12T11:32:56.087+02:00

Nα 'χεις ματιά δακρυσμένη π'αρέσκεται να πέφτει σε στεγνο σπασμένο καθρέφτη στα είδωλα της ατυχίας χαμένη απ'τα γυαλιά της ευτυχίας κομμένη ψάχνοντας όνειρα της μόδας φορεμένα απ'τον καθένα δαχτυλίδια μ'ασήκωτη πέτρα στο βυθό ποτηριών στολίδια χαλασμένα κι όχι μόνο... να μη μιλάς αν δεν ακούς τη φωνή τους να μην ακούς αν δε μιλά η ψυχή τους να κοιτάς αυτό που η όραση δε

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-33056413573747570222010-03-02T10:30:00.003+02:002011-05-20T11:46:07.810+03:00

Από το σούρουπο ως το σκοτάδι το βαθύ ψηλάφισα τις λέξεις δοκίμασα με ουρλιαχτά με ματιές με νοήματα κι ήταν όλα σιωπή... μόνο σιωπή Έπειτα χτύπησα τα πάντα πιο δυνατά αντικείμενα αλυσίδες τον εαυτό μου τα έριξα να ξέρεις από ψηλά κι όλα σωριάστηκαν βουβά Πλάι στην γνώση τώρα η παράνοια και στο κουτάλι η δόση γεύση θάλασσας από βρώμικα λιμάνια Κάποτε

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-35067804820197664942010-03-02T10:27:00.003+02:002011-05-20T11:46:47.023+03:00

Στον τόπο του εγκλήματος στο Σκοτεινό Δωμάτιο λάμπουν με το Μαύρο Φως* αποτυπώματα χιλιάδες πάνω στους τοίχους στα ράφια, στο γραφείο στ' αγαπημένο μου βιβλίο στο τελειωμένο στυλό στο τελευταίο πινέλο στο κλειδωμένο συρτάρι στο κλειδί το ξεχασμένο στα λιωμένα πλήκτρα στις ρακέτες, στα κεριά στις ζωγραφιές, στον πηλό, στην πλαστελίνη σ'ότι ήταν κάποτε εδώ σ'ότι έχει παραμείνει

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-90546023491106425372010-03-02T10:26:00.002+02:002010-03-12T11:33:31.411+02:00

Ταξίδι χωρίς εισιτήριο σα κολύμπι βραδινό σε πράσινη θάλασσα δάχτυλα ξερόκλαδα για να κουρνιάζουν πουλιά χωρίς δεμένα στα πόδια μηνύματα η ξενιτιά μας βρήκε σπίτια μας με τα καινούρια όπλα που δεν πετυχαίνουν κανέναν μα καθέναν σημαδεύουν για πάντα κώδικες και κωδικοί μέσα στα τόσα χρόνια συνήθεια κάναν τον πνιγμό ο τρόμος έσβησε ενδώσαμε στη καχυποψία -

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-72247438770393430922010-03-02T10:23:00.003+02:002011-05-20T11:48:12.709+03:00

Κι ίσως θα είμουν το κέντρο σχημάτων λόγου η ψυχή του συνόλου λεύτερος στη φυλακή μα όχι... αναπόφευκτο το να φτάσω εδώ να μιλώ παράλογα κι η παράνοιά μου να καθρεφτίζεται στα μάτια τους -που μ'αγωνία ακόμη ψάχνουν αποφεύγοντας να βρουν- στις νευρικές κινήσεις στα ειρωνικά χαμόγελα στα νυσταγμένα χαρακτηριστικά Κι ίσως θα είμουν ακόμα πηγή χαμόγελων βροχής σαματά και δακρύων

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-44449140821911728572010-03-01T15:53:00.002+02:002011-05-20T11:52:21.322+03:00

Χτίζουν παλάτι απ'αλάτι στη πληγωμένη σου πλάτη μύστες ληστές υλιστές κίβδηλοι ένστολοι μιας πίστης του χτες μιλούν για άγια και μάγια γι' αγνούς και λάγνους με ρήματα τρίμματα με κακίας πράξεις με κρίματα σπαρμένα στα κύματα συγχωροχάρτια κοκκάλινα κι αμαρτία στα μάτια τα γυάλινα Mια ρωγμή οι λυγμοί τους μια στιγμή ένας χορός σε λεπρών λιτανεία κι η κάθε σωρός

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-30407856180131690542010-03-01T15:50:00.001+02:002010-03-12T11:34:07.552+02:00

Περηφάνια πεσμένο κλαδί στο χώμα, φύλλα κέντας στο ίδιο χρώμα, μου σαρώνουν δάχτυλα και μάτια, η παράνοια απεφάνθη είμαι άλλων κομμάτια Απώλεια:  "Δεν μου ανήκω, δεν είμαι εγώ ο εαυτός μου" Τους μολυβένιους θρήνους ρίχνουνε πρώτους, αυτούς που πέφτουν με ορμή, αυτούς που βγάζουν κρότους, που βυθίζονται στην αχανή κυψέλη από κηφήνες που γνωρίζονται Θρησκευτικός

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-64378857196972763052010-03-01T15:47:00.002+02:002010-03-12T11:34:20.514+02:00

(θα το πει) "Στάχτη ας γίνει" Τα δέντρα θα τραντάζει για να χάνεις τα δάση να φοράς τα φύλλα συκής σου τ'αμπέλια θ'αλέθει για να πέφτεις σε μέθη σε μια λήθη πατέντας δικής σου (θα το πει) "Στάχτη ας γίνει" Πετώντας ψίχουλα στο δρόμο θα μεταφέρει τον τρόμο στις κοιλιές σπουργιτιών που πεινούσαν και θα φυτεύει φασόλια ν'αποδείξει πως δόλια στα σύννεφα κακοί καραδοκούσαν (

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8968801953618361106.post-25525425889677542932010-03-01T15:46:00.001+02:002010-03-12T11:34:35.930+02:00

Αστέρια υπό το φως του ήλιου ενέσιμες αναπνοές φιλιά της ζωής φιλίες μιας ζωής αποικιοκρατίες των οστών ενός πλανήτη ειρωνικά ακίνητου μεθυσμένος με τον εαυτόν ο κόσμος γυρίζει γύρω μας όλα διπλά και τρίδιπλα στα οχτάρια του απείρου πόσο σκοτάδι πίσω απ'ότι βλέπω αφρίζει το άπειρο στα χαλίκια ημερών βγάζοντας ήχο που ηδονίζει γεμίζουν τ'ασκιά του αιόλου με ρόγχους για να

Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0